เจ้าบินหลาง่วงเหงาเศร้าหงุบหงับ
ยังครึ่งหลับครึ่งตื่น..ฟื้นมาได้ (แหม..)
เจ็บ.เจ็บ.เจ็บ..โอ๊ยเจ็บ..เจ็บถึงใจ
เปลี่ยนชื่อใหม่ “มึนแดจัง” ยังนั่งงง
เหตุสืบสาวราวเรื่อง..เคือง”ป๋องสี”
ผ่านมานี่ สามเดือนไม่เลือนหลง
เตะ”ป๋องสี” หกคะมำหน้าคว่ำลง
อ๊ะ..หลงจ้ง เจ็บขา..ถึงฝ่ามือ
ข้อมือช้ำน้ำตาเล็ดเช็ดเงียบเงียบ
อากาศเยียบปวดจัง..ครางหือ..หือ..
โทรถึงท่านหมอจ๋า..แซมหารือ
เพราะแซมดื้อ..ไม่พักงานเรื่องบานปลาย
ข้อมือน้อย..บอบบาง อย่างนางละเวง
(ผิดๆๆ เอาใหม่...)
ข้อมือที่แข็งแกร่ง..(แหะๆ ) เหมือนผีเสื้อสมุทร
กลับต้องทรุดอักเสบเจ็บปวดหลาย
ท่านหมอหล่อเหลือใจ..คนไข้อาย
แอบชะม้าย..ว้าย!! เข็มโต..โอโห..เอาก็เอา
โดนไปสอง..ชื่นใจสบายมาก
แต่ยังลากมือไม้ไม่เหมือนเก่า
ทั้งยาฉีด ยากิน..สิ้นบรรเทา
เรางี่เง่า..หรือไร ใครช่วยที
เจ้านายใหญ่บอก..รอ..รอ เดี๋ยวก็หาย
งานสบาย.สบาย ทำไปเถิด ประเสริฐศรี
ห้ามหยุดงาน..แซมแดดิ้น เจ็บสิ้นดี
อาทิตย์นี้แอบนายไปโรง’บาล
นายใหญ่ไปลัลล้า..ฮาวายนู่น
โทรปู๊น.ปู๊น..แซมจ๋าแม่หน้าหวาน..(นายปากหวานอีก..)
คนไข้ผม..ผ่าตัดไว้ ช่วยรายงาน
แซมบอกท่าน..ฟังดีๆ..มีเรื่องคุย
คุณไม่อยู่แซมน่ะ..จะขึ้นเขียง
ห้ามมีเสียงพูดมาก..เดี๋ยวขากถุย
ขืนโยเยกลับมา..ประภาฯจะลุย
กลับบ้านฉันเลี้ยงทุย..ก็ได้ฟระ
นายอึกอัก..โอเค โป๊ะเช๊ะเถอะ
อยากจะไปก็ไปเหอะ..อย่าตายล่ะ
กลับมาแล้วเจอกัน..วันจันทร์นะ
บ้าแล้วหละ..มือแซมตัด วันพฤหัสบดี
ขออภัยเรื่องราวมันยาวมาก
มีหลายหลากอยู่คนเดียว..มันเสียวนี่
ต้องกลายเป็น น้องด้วนมาป่วนวจี
อ้อ..วันนี้เมายา..อย่าถือแซม
แซมค่ะ
ง่วงแร๊ะ..ไปหละ