พิมพ์หน้านี้ - สุนัขรำพัน

ชุมชน บ้านกลอนไทย ชุมชนสำหรับคนไทยผู้รักกลอน

บทประพันธ์กลอนและบทกวีเพราะๆ => กลอนคิดถึง => ข้อความที่เริ่มโดย: คุณไสย ที่ 31 มกราคม 2012, 08:15:PM



หัวข้อ: สุนัขรำพัน
เริ่มหัวข้อโดย: คุณไสย ที่ 31 มกราคม 2012, 08:15:PM





oนั่งรำพึง  แสนคิดถึง  อยากเห็นหน้า
กลัวแก้วตา  จะตัดรัก  หักเป็นสอง
ใจหมายปอง  เพียงเมียงมอง  มิได้ครอง
ด้วยนวลน้อง   ช่างสูงศักดิ์  ต้องหักใจ

เราต่างกัน  เหมือนสวรรค์  กับนรก
ช้ำในอก  น้ำบัวบก  ก็จางใส
เกินเยี่ยวยา  ยอมรับว่า  ช่างห่างไกล
สุดสายใย  จะฝันใฝ่  ให้ตรอมตรม

มันเหมือนหมา  เครื่องบินมา  แค่มองเห็น
แววตื่นเต้น  แสนยินดี  มีเหลือข่ม
หมายชื่นชม  ต้องระทม  นอนอกตรม
เครื่องบินไป  กับสายลม  ชวดชมเชย

หัวอกหมา  ตรอมอุรา  ได้แค่ฝัน
อยู่วันวัน   ในใจนั้น  สุดเปิดเผย
คู่ชมเชย  เราไม่เคย  จะได้เชย
ถูกเขาเสย  ไปครอบครอง  นั่งหมองทรวง

แอบรักใคร  แค่มีใจ  เพียงได้แอบ
ไร้สิทธิ์แนบ   ต้องอยู่แบบ  หมดสิทธิ์หวง
คนคู่ควง  มีไฉน   เมื่อใจกลวง
รักหลุดบ่วง  สุดถามทวง  ภาพลวงตา

เธอบอกรัก  พอสักพัก  ก็บอกเลิก
แม่หัวเถิก  เลิกก็เลิก  ไม่ฝันหา
เตี้ยม่อต้อ  หน้าตาก็  ดังถ่านทา
ใช้วาจา  มาลวงเล่น  เช่นคนทราม

หมายดอกฟ้า  โชคชาตา  แค่หมาวัด
มีเห็บหมัด   เฝ้าคอยกัด  คอยทักถาม
ขอเลิกรัก  เลิกลุ่มหลง  กับนงราม
เลิกคิดถาม  แม้ดอกฟ้า  มานั่งคอยo