หัวข้อ: " ...พฤศจิกาอาวรณ์... " เริ่มหัวข้อโดย: ภู กวินท์ ที่ 08 พฤศจิกายน 2011, 11:24:PM (http://img.zuzaa.com/image.php?id=BCFD_4EB95450&jpg) พฤศจิกาอาวรณ์ ................. พฤศจิกายนอีกหนแล้ว… ปฏิทินเรียงแถวเป็นแนวห่าง เวียนว่ายวนบนลำดับซ้อนทับวาง งานและเงินเดินทางกลางชีวิต เทศกาลผ่านมาอีกคราหนึ่ง ขณะซึ่งหัวใจไปตามติด แววอาวรณ์ซ่อนอยู่ไม่รู้ทิศ เหมือนกำแพงชีวิตถูกลิดรอน ความเงียบยังหลบหลีกอยู่อีกฝั่ง ทิ้งจังหวะเสียงดัง ฟังหลอกหลอน เต็มไปด้วยความฝันทางสัญจร ที่รุ่มร้อนกายาแห่งราตรี ความจริงจังทั้งปวงยังหน่วงหนัก วิถีแห่งความรัก, รักเหลือที่ ผ่านคืนวันฝันเศร้าเรารู้ดี ฟ้าเปลี่ยนสีร้องขอรอต่อไป พฤศจิกา, ฟังว่ามาอีกหน ความหมองหม่นรับรู้อยู่ไหวไหว ปีที่แล้วสัญญาให้อาลัย ปีนี้คงเปล่าไร้…ใครไม่มา! …………………... ๐๘/๑๑/๕๔ emo_62 ภาพจาก showwallpaper.com หัวข้อ: Re: " ...พฤศจิกาอาวรณ์... " เริ่มหัวข้อโดย: รัตนาวดี ที่ 09 พฤศจิกายน 2011, 04:34:AM พฤศจิ..กายน วนมาแล้ว หัวใจแป้ว แนวระทึก ต้องศึกษา ไม่กี่วัน ผันเดือน เยือนธันวา สัญญาณใน ไม่ช้า หนาสิ้นปี เตรียมตั้งจิต คิดการ ให้งานล่วง เรื่องที่ห่วง หน่วงไว้ มิให้ถี่ เช่นเขียนกาพย์ กลอนสาน อาจนานที เพราะตอนนี้ มีด่วน กิจชวนทำ พฤศจิกา...มาวน ดั่งคนรัก ตักเตือนทัก ทายทวน กวนใจย้ำ ต้องไตร่ตรอง ตามตัด จนชัดจำ จวบจนจุก สุขนำ กล้ำกรายกาล รัตนาวดี เรื่องจริงน้ะ!วิมานกำลังลงทัณฑ์จ่ะ..เลยมึน emo_20 หัวข้อ: Re: " ...พฤศจิกาอาวรณ์... " เริ่มหัวข้อโดย: panthong.kh ที่ 09 พฤศจิกายน 2011, 01:36:PM (http://www.qzub.com/bar_111.gif) (http://www.qzub.com) พฤศจิกา ผ่านมา ยัังไม่สิ้น อย่าพึ่งหมิ่น น้ำใจ ไปเลยหนา นี่พึ่งเริ่ม ต้นเดือน พฤศจิกา อย่าพึ่งตัดพ้อ ต่อว่า หายหน้าไป ในสัญญา น้องนั้น จำได้ชัด ไม่เคยลัด ละเลว ทำเหลวไหล รออีกนิด ไม่นาน จะกลับไป เสร็จธุระ เมื่อใด จะไปเยือน ถ้ากำแพง ขวางกั้น นั้นเพราะเรา ช่วยกันเข้า แล้วเรา มาเป็นเพื่อน สัญญาใจ ในครั้งเก่า เอาไว้เตือน เร่ิมวันนี้ ขอเป็นเพื่อน คอยเตือนกัน (http://www.qzub.com/bar_111.gif) (http://www.qzub.com) พันทอง ขอเป็นเพื่อนด้วยคนนะคะ หัวข้อ: Re: " ...พฤศจิกาอาวรณ์... " เริ่มหัวข้อโดย: a moth ที่ 11 พฤศจิกายน 2011, 06:09:PM ของ – ฝาก .. จากพฤศจิกาฯ (http://www.qzub.com/bar_022.gif) (http://www.qzub.com) เช้า, กระดิ่งลมเคาะเสนาะพริ้ง ไหวกรุ๊งกริ๊งโมบายสายลมผ่าน ใต้ต่ำเท้าหญ้าออกดอกละลาน- ลู่ลม บาน, บางดอกก็ออกบิน เคียวจันทร์ค้างรูปเรือลอยเหนือเมฆ แอบโยกเยกตามเรือ, ผีเสื้อผิน อีกไม่นานคงร่วงเป็นดวงดิน เคียงคู่ดอกกระถินดอกดินดาว ตาจับจ้องจับตาจนฟ้าแจ้ง น้ำค้างแห้งเหินขยับ กลับห้วงหาว กระดิ่งเดิมเริ่มอู้หยุดครู่คราว จึงลมหนาวโน้มกิ่งกระดิ่งดัง กับหมู่ดาว เช้าหน่อย - ก็ม่อยหลับ ภวังค์เช้าเจ่าจับกับความหลัง จักรยานสนิมเขรอะดูเกรอะกรัง พิงอยู่ข้างผนังอยู่อย่างนั้น จนบางครั้งลืมไป - ว่าใครฝาก เพราะนานมากเลิกใช้ไม่ได้ปั่น ใคร? ตอนเด็กใช้ขี่หนีพระจันทร์ ไปเยี่ยมดวงตะวัน..ฉันซ้อนท้าย ฉันต้อยตามเธอติดสนิทสนม เป็นเจ้าหญิงตัวกลม - อมยิ้มง่าย เพียงมงกุฎหญ้าน้อยร้อยระบาย ก็มากมายสุขล้นเสียจนแล้ว ... ใครจะรู้ ฉันรัก จักรยาน รักเบาะ-อาน, โซ่, กริ่ง กระดิ่งแก้ว รักกระถิน, ทุ่ง, ธาร ขนานแนว อีกวงแววแถวน้อยรอยสองล้อ ยามกระดิ่งดันดังกังวานก้อง ทะยานท่องทางทอดทั้งยอด,ช่อ- หมู่แมกไม้เลื้อยรากแอบดักรอ เธอแยกวงไปต่อไม่รอช้า.. เรามีโลกที่ใครเข้าไม่ถึง เราต่างจึงไปต่อไม่รอท่า หรือเราต่าง ห่างชัด ถูกพัดพา โดยเวลา โดยเท้า โดยเช้านั้น และโดยทางที่เดินห่างเหินนัก ใจมีรักหักโค่นหรือโดนกั้น ตื่น, จึงพบโลกร้าวเข้ากระชั้น ตามเข็มสั้น-ยาวชี้ นาฬิกา ... เงาจังหวะโมบายส่ายโหยงเหยง เหมือนเร้าเร่งเพลงเช้าให้เหงาคร่า ขณะจันทร์โล้เรือเหลือบางตา จะเสาะหาจันทร์ได้จากใดกัน ปฏิทินแผ่นบาง วางบนโต๊ะ ใกล้ถูกโละจากห้อง – กล่องของขวัญ แมงมุมชักหยากไย่โยงใยพัน ราวกับเรื่องขำขัน มันคอยรอ- ให้คนรับกลับมาสิ้นหน้าหนาว แกะริบบิ้นหวานพราว - เล่าฝันต่อ จะคิดอ่านการณ์ใดไม่ดักคอ ใจจดจ่อกรอฝัน อันย่อยยับ!... เช้า, อ้อยอิ่งมองเช้า, เช้า ช้า-ช้า พฤศจิกา – หมุนเดือน เคลื่อนขยับ โลกต้นหนาว-หนาวกว่าจะระงับ แทรกตัวจับใจนี้ทีละน้อย.[/size] (http://www.qzub.com/bar_022.gif) (http://www.qzub.com) ไฟล์แนบถูกแก้ไขโดยผู้ดูแลระบบ หัวข้อ: Re: " ...พฤศจิกาอาวรณ์... " เริ่มหัวข้อโดย: สุวรรณ ที่ 11 พฤศจิกายน 2011, 08:44:PM ค่ำนี้
ยินเสียงสวดอาซานกังวานหวาน กระดิ่งลมเพราะพริ้งนานแสนนาน ยัง,ใครหนึ่งทะยานสู่ลานดิน เนื้อตัวเต็มด้วยคราบเกรอะเลอะสองแก้ม มือไม้ที่มอมแมมกำก้อนหิน ไล่ฝูงแพะน้อยน้อยที่เล็มกิน พืชผักใบกระถิน ในถิ่นตน ยืนภวังค์ ยั้งอยู่ดูหน้าหลัง เก้เก้ กังกัง อย่างสับสน ทำอย่างไรไล่แพะให้ไปพ้น จากแดนดลที่ป๊ะสั่งให้ตนแล เด็กหญิงน้อยละห้อยนัก เหงื่อก็เริ่มไหลพลั่กเป็นกระแส อยากกลับบ้านทานน้ำเต็มดวงแด จึงสาวไม้ไล่แพะทุลักทุเล เมื่อพ้นจากภาระ รีบตรงดิ่งสู่เคหะที่แสนเท่ หมายเจอหน้าป๊ะม๊ะร่วมฮาเฮ จึงงดการเตร็ดเตร่ระหว่างทาง วิ่งกระชั้นเข้าเกือบถึงเรือนบ้าน หอมกลิ่นตี-นเป็ดบานข้างหน้าต่าง แต่แล้วใจก็วูบหล่นไม้มือค้าง ยินเสียงรัวเปรี้ยงปร้าง สนั่นดัง ผวา ขวัญตก แอบต้นไม้ ร่างของป๊ะ,ม๊ะ ไร้แรงยั้ง เลือดนองพื้น มิตื่นจากภวังค์ เด็กหญิงยังกุมมือแอบผู้มาเยือน พฤศจิกาอาวรณ์ ถึงบิดรมารดา คราฟ้าเคลื่อน อกของเด็กหญิงน้อยค่อยค่อยสั่นสะเทือน น้ำตาเริ่มไหลเปื้อนเกลื่อนหน้าน้อย ป๊ะ หมายถึง พ่อ ม๊ะ หมายถึงแม่ นะคะ หัวข้อ: Re: " ...พฤศจิกาอาวรณ์... " เริ่มหัวข้อโดย: ภู กวินท์ ที่ 11 พฤศจิกายน 2011, 09:14:PM (http://img.zuzaa.com/image.php?id=5FBB_4EBD29F9&jpg) พฤศจิกา...เวลาเดิม! .................... หยาดเก็จเม็ดฝนผ่านบานกระจก… เพลงแผ่วแว่วตระหนก อกสั่นไหว ภายในร้านกาแฟ แอร์ข้างใน หนาวเย็นเกินไป…ใครจะรู้ เสียงดนตรีบรรเลงเพลงเบาเบา ขับเน้นให้ซึมเศร้าเหงาหดหู่ เจ้าดอกไม้ในแจกันมันหันดู สังเกตอยู่เฉยเฉยอย่างเคยชิน คงสงสัยเรื่องราว เช้า, เย็น, ค่ำ โต๊ะ, เก้าอี้ สีดำประจำถิ่น เป็นบันทึกกันลืม-ไว้ดื่มกิน ไว้เพื่อการโบยบินจินตนาการ . พฤศจิกา..ผ่านมาเวลาดึก ซึมซับความรู้สึกเศร้ามาเฝ้าขาน เห็นดอกไม้ สายฝนหล่นสายธาร เรียนรู้ฝันวันวาน …ผ่านฤดู . คือคำตอบปลอบใจเจ้าดอกไม้ ท้องฟ้าใสไปพบก็หลบอยู่ นั่น! ผีเสื้อราตรีกาล บานประตู เจ้าจะบินไปสู่แห่งหนใด หรือบินไปข้างนอก-ดอกเกสร ขยับปีกกางร่อนตรงขอนไม้ เจ้าอาจถูกลมโลก กรรโชกไกว จนจิตใจไหวไหวในไม่ช้า . ความเงียบยังนั่งมองข้างกระจก แก้วถูกยกไปกองมองคุณค่า เจ้าดอกไม้ในแจกันมันหันมา บอกเราว่าร้านปิด…หงุดหงิดใจ! ………………........ 11/11/11 emo_126 หัวข้อ: Re: " ...พฤศจิกาอาวรณ์... " เริ่มหัวข้อโดย: a moth ที่ 14 พฤศจิกายน 2011, 03:48:AM ค่ำนี้ ยินเสียงสวดอาซานกังวานหวาน กระดิ่งลมเพราะพริ้งนานแสนนาน ยัง,ใครหนึ่งทะยานสู่ลานดิน เนื้อตัวเต็มด้วยคราบเกรอะเลอะสองแก้ม มือไม้ที่มอมแมมกำก้อนหิน ไล่ฝูงแพะน้อยน้อยที่เล็มกิน พืชผักใบกระถิน ในถิ่นตน ยืนภวังค์ ยั้งอยู่ดูหน้าหลัง เก้เก้ กังกัง อย่างสับสน ทำอย่างไรไล่แพะให้ไปพ้น จากแดนดลที่ป๊ะสั่งให้ตนแล เด็กหญิงน้อยละห้อยนัก เหงื่อก็เริ่มไหลพลั่กเป็นกระแส อยากกลับบ้านทานน้ำเต็มดวงแด จึงสาวไม้ไล่แพะทุลักทุเล เมื่อพ้นจากภาระ รีบตรงดิ่งสู่เคหะที่แสนเท่ หมายเจอหน้าป๊ะม๊ะร่วมฮาเฮ จึงงดการเตร็ดเตร่ระหว่างทาง วิ่งกระชั้นเข้าเกือบถึงเรือนบ้าน หอมกลิ่นตี-นเป็ดบานข้างหน้าต่าง แต่แล้วใจก็วูบหล่นไม้มือค้าง ยินเสียงรัวเปรี้ยงปร้าง สนั่นดัง ผวา ขวัญตก แอบต้นไม้ ร่างของป๊ะ,ม๊ะ ไร้แรงยั้ง เลือดนองพื้น มิตื่นจากภวังค์ เด็กหญิงยังกุมมือแอบผู้มาเยือน พฤศจิกาอาวรณ์ ถึงบิดรมารดา คราฟ้าเคลื่อน อกของเด็กหญิงน้อยค่อยค่อยสั่นสะเทือน น้ำตาเริ่มไหลเปื้อนเกลื่อนหน้าน้อย ป๊ะ หมายถึง พ่อ ม๊ะ หมายถึงแม่ นะคะ (http://www.qzub.com/bar_022.gif) (http://www.qzub.com) ฉันหรืออาจมองข้ามความปวดร้าว เมื่อดอกไม้สีขาวนั้นเศร้าสร้อย ฉันหรืออาจมองจันทร์แล้วฝันลอย- ชื่นใจคอยกระดิ่งเคาะพริ้งเพลง ค่ำนี้.. ภายในใจยังไหว,หวาด แว่วเสียง เพชฌฆาต – หัวเราะเบ่ง สลับกับแววหวั่นอันวังเวง ที่สองมือตัวเอง..เช็ดน้ำตา ... ค่ำนี้.. อาจจะมีแต่แพะเล็มแทะหญ้า พืช, ผัก, ใบกระถิน คงโรยรา สิ้นแล้วเสียงเฮฮาหัวหน้าทัพ! ค่ำนี้.. คงไม่มีไม้เรียวเหวี่ยงเฟี้ยวขวับ ยังแต่เสียงสะอื้นอึกอันลึกลับ ของดอกไม้กลีบยับ, กับเสียงปืน ... กลิ่นตี-นเป็ดหอมโชยโดยผสม มาพร้อมกับสายลมความขมขื่น- ของเดือนพฤศจิกา – กว่าพ้นคืน คงยินเสียงสะอื้น, ค่ำคืนนี้.. ฉันหรืออาจมองข้ามความปวดร้าว ของดอกไม้สีขาว – สะอาดสี ฉันไม่อาจนอนฝันถึงความดี เมื่อยังมีดอกไม้ตายทั้งเป็น!! (http://www.qzub.com/bar_022.gif) (http://www.qzub.com) |